poniedziałek, 26 maja 2014

iSing #1

  Nie wiem, czy ktoś wie, ale śpiewam. Od 3 lat ponad uczę się śpiewu. Mam wiele osiągnięć. Wyjazdy, występy itd. Czerpię radość z tego, że dobrze mi to wychodzi. Oczywiście nie zawsze może się to wszystkim podobać. Mi też czasami się nie podoba to, jak zaśpiewałam. Naprawdę trzeba wiele wysiłku i pracy wkładać w śpiewanie. Wiele ćwiczeń, prób, poprawianie błędów, pilnowanie by głos nie zjechał. Nie jest to takie łatwe jak się wydaje. Reasumując dążę do tego, że chciałabym Wam pokazać, jak śpiewam. Chcę oczywiście Waszej oceny, opinii. Dobrej, złej - ważne, że będę wiedziała, czy robię coś źle czy dobrze Waszym zdaniem. Dam link do mojego ask'a, na którym możecie mi pisać, co o tym sądzicie. Oczywiście dodam też link do jednego z nagrań.

http://ising.pl/nagranie/17q6tmpdm1o,Dawid_Podsiadlo-430
http://ask.fm/xnycia


______________________________________________________________________________




sobota, 24 maja 2014

Jestem słaba

  Nie daję już rady. Nie mam siły. Jestem słaba. Te kilka miesięcy było naprawdę trudno. Dowiedziałam się komu mogę ufać, na kogo mogę liczyć, a kogo lepiej unikać szerokim łukiem. Tylko dlaczego tak późno? Dlaczego ciągle miałam klapki na oczach? Jestem za dobra dla ludzi. Mam za dobre serce. Nie, nie uważam tego za moją zaletę. To okropna wada.
  Tłumisz w sobie wszelkie uczucia. Nie potrafisz powiedzieć tego, czego byś chciała. Ściska Ci serce i nie jesteś w stanie wydusić z siebie ani słowa. Możesz tylko milczeć. Lecz gdy już wybuchniesz, gdy uznasz, że nieważne, że będzie ta osoba cierpiała, Ty musisz powiedzieć to, co musisz, będzie to bardzo bolesne. Po tym jak to powiesz poleją Ci się łzy. Ulżysz sobie, lecz czy tą osobę to będzie obchodziło?
  Nie chcemy stracić tej osoby. Wręcz chcemy ją usilnie zatrzymać przy sobie jeśli nawet nie jest tego warta. Sprawiła nam wiele przykrości, lecz nie pozwolimy jej odejść. Zbytnio się do niej przywiązaliśmy. Czujemy więź, której nie jesteśmy w stanie zerwać. Nie chcemy tego.
  Ludzie z otoczenia nie rozumieją naszego postępowania. Nie martw się, oni nie muszą, ale Ty jak najbardziej. Lecz jeśli w końcu poczujesz, że masz odwagę wyznać to, co pragniesz powinnaś to zrobić. Nieważne jakie będą konsekwencje. Przestać się tym przejmować. Pomyśleć choć raz o tym, czego chcesz Ty, a nie inni.
  Może być różnie, to prawda. Ale dopiero wtedy dowiesz się, czy tej osobie naprawdę zależy na Waszych relacjach czy też nie. Dowiesz się, czy było warto ten cenny czas poświęcić tej osobie.
  Nie bój się reakcji. Pokaż, że Ty też masz jaja i potrafisz walczyć o swoje. Pokaż, że masz temperament. Przestań się bać.

______________________________________________________________________________

 
" Podejmij ryzyko.
Jeśli wygrasz - będziesz szczęśliwy.
Jeśli przegrasz - będziesz mądry. "
 

poniedziałek, 12 maja 2014

Strata

  Zastanawiasz się, co chcę powiedzieć przez ten tytuł? Już samo to, że piszę tam o stracie znaczy, że coś się wydarzyło w moim życiu, co zostawiło po sobie wieczne blizny.
  Znałam go dłużej niż dwa lata. Spędzałam z nim dużo czasu. Przyjeżdżał do mnie. Znał moją rodzinę. Był podobny do mnie. Mieliśmy podobne cechy charakteru. Lecz, co się z tym stało? Co się stało z tymi niekończącymi się rozmowami, zwierzaniem się z tego, co się dzieje w naszym życiu, troską o siebie, pytaniem "Jak się czujesz?". Wszystko zniknęło. Uleciało z naszych rąk. Wiedziałam o nim wszystko. Widocznie wiedziałam za mało. Widziałam tylko jego zalety, a nie dostrzegłam jego wad. Wszystko było zbyt piękne by miało być prawdziwe. Tylko dlaczego musiało upłynąć tyle czasu, bym otworzyła oczy? Zobaczyła, jak bardzo byłam naiwna. Nie powinnam wierzyć żadnemu jemu słowu, a jednak...
  Straciłam pewną cząstkę siebie, której nigdy nie dostanę z powrotem. Muszę pogodzić się także z tym, że wspomnienia pozostaną już na zawsze. Muszę nauczyć się żyć na nowo. Straciłam najbliższą i najważniejszą dla mnie osobę. Podniosę się. Nie poddam się. Muszę wstać. Nie mogę przestać walczyć w świecie, w którym każdego dnia ktoś chce mi zaszkodzić. W którym ktoś chce mojej zguby. W którym ktoś tylko czeka na moje potknięcie.
  Proszę, oto moje potknięcie.
  Lecz będę walczyć.
  Nie dam Ci wygrać.

______________________________________________________________________________

,,I need a hero''


wtorek, 29 kwietnia 2014

Rutine.

I nadchodzi czas, w którym zdajesz sobie sprawę, kto tak naprawdę jest dla Ciebie ważny. 
Kto tak naprawdę chce dla Ciebie dobrze.
Komu tak naprawdę na Tobie zależy. 
Lecz...
Nie jest to ta osoba, o której zawsze myślałeś, że to ona.
Nie.
To ta osoba, która zawsze stała gdzieś z boku.
Odrzucałeś ją, bo myślałeś, że chce Ci zaszkodzić.
Odrzucałeś ją, bo myślałeś, że się nie powinna wtrącać.
Lecz...
To właśnie ta osoba nie zawiodła Cię, gdy ta pierwsza narobiła Ci problemów.
Gdy ta pierwsza wylała się na Ciebie.
Właśnie ta osoba, która stała gdzieś z boku
nagle zastąpiła Ci tą,
która zawsze była obok.
Właśnie ta osoba, już zawsze
będzie z Tobą.
Będzie przy Tobie
już zawsze.

niedziela, 6 kwietnia 2014

Ściana.

  Dlaczego od 12 miesięcy każdej nocy płaczę? Od zerwania z moim byłym chłopakiem mam tak co noc...  Dlaczego nie potrafię się cieszyć z tego, że mam przyjaciół, rodzinę... Dlaczego priorytetem dla mnie jest miłość drugiej osoby? Brakuje mi osoby, która by dała mi miłość. Brakuje mi wsparcia, pocieszenia, uczucia bezpieczeństwa. Leżę przy ścianie i płaczę. Płaczę, bo nie daję sobie już rady. Czekam tylko, aż pojawi się osoba, która sprawi, że co noc będę uśmiechała się. Która sprawi, że co noc będę myślała tylko o tej osobie.
  Jestem człowiekiem. Mam problemy. Może nawet większe niż Ci się wydaje, ale przecież po mnie tego nie widać. Zastanawiasz się - dlaczego? Przyodziewam maskę. Za dnia wesoła, w nocy zaś poliki we łzach. Nie jestem jedyna, która tak ma. Zdaję sobie z tego sprawę. Mam ochotę rozwalić coś, przywalić komuś, lecz... jestem na to za słaba. Jestem słaba. Nie radzę sobie z samą sobą. Nie radzę sobie z problemami. Nie radzę sobie z uczuciami.
  Rodzice oczekują ode mnie zbyt wiele. Chcą bym była najlepsza, żebym się rozwijała. Lecz czasami mam wrażenie, że mają mnie za nieudacznicę, której nic nie wychodzi. Nie zawsze wszystko idzie po mojej myśli, lecz staram się by było jak najlepiej.
  Mam nadzieję, że dzisiejszej nocy obędzie się bez powodzi w oczach.

 

sobota, 5 kwietnia 2014

Jak to nazwać?

  Jak nazwać stan, w którym się znajduję?
  Spędzasz z kimś całe dnie, zachowujecie się jak para, lecz jedna z osób się zakochuje. Uczucie narasta. Każdy dzień bez tej osoby jest jak ciężka tułaczka ku kolejnemu wschodowi słońca. Byle by tylko przetrwać noc, aby znów spotkać ukochaną osobę. Widzisz uśmiech na jej twarzy. Widzisz, jak na Ciebie patrzy. Czujesz, że gdy Cię przytula jest to szczere przytulenie z uczucia. Spędzasz z nią cały wolny czas. Słuchasz o jej pasjach, starasz się w nie trochę wdrążyć, zainteresować się nimi. Milczycie razem, ale wtedy jest w was uczucie nagłej nieśmiałości. Jesteś miły dla jej rodziny, darzysz ich szacunkiem, jego również. Ufasz mu bezgranicznie. Czujesz się przy nim bezpieczna. Nawet gdy "grzebie" przy swoim aucie, Ty wpatrzony w nią jak w obrazek. Nie przeszkadza Ci to, że nie robicie czegoś razem - ważne jest to, że jesteście blisko siebie. Gdy wracasz do domu - tęsknisz bezgranicznie. Każda czynność sprawia Ci trudność. Co chwilę sprawdzasz, czy czasami nie masz wiadomości od niej. Zastanawiasz się, co robi, czy nic jej się nie dzieje, czy jest bezpieczna. Martwisz się o nią, gdy tylko spuścisz ją na chwilę z oczu. Chciałbyś być ciągle przy niej.  Lecz... jakie to uczucie? O jakim uczuciu mowa?
  Nie możemy tu mówić o szczęśliwej miłości, ponieważ jest ona jednostronna, aczkolwiek nie wiemy co czuje druga. Najgorsza jest właśnie ta niepewność. Chcielibyśmy wiedzieć, ale nie możemy naciskać. Może ta osoba chce być pewna swoich uczuć i dopiero wtedy - powiedzieć nam o nich.
  Lecz jeśli dowiemy się, że ta osoba nie odwzajemnia naszych uczuć - czy będziemy zadowoleni? Nie. Dlatego też nieraz nie warto znać prawdy. Lepiej żyć w niepewności, choć ona też boli. Teraz pozostaje zastanowić się, co boli bardziej - prawda, która nie jest dla nas korzystna, czy niepewność, która uderza w nasze uczucia jak wielka kula?
  Pewnie pomyślicie, że lepiej znać prawdę. Też tak uważam, lecz... nie zawsze chcemy ją znać. Boimy się. Tu dochodzi też strach przed dowiedzeniem się prawdy. Boimy się utraty tej osoby.
  Czasami w takiej sytuacji najlepszy jest "kamuflaż". Udajemy, że nie zależy nam na tej osobie. Może wtedy zobaczymy, czy tej osobie na nas zależy. Ale może też nie warto? Być może wtedy zauważy on, że przestało nam zależeć i znajdzie nowy obiekt zainteresowań?
  To jest trudne...

______________________________________________________________________________

http://www.youtube.com/watch?v=450p7goxZqg

,,Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections"



sobota, 29 marca 2014

Rosalie

  Był sobotni wieczór. Rosalie wybrała się na spacer. Wieczór był dość chłodny. Na 15-letnią dziewczynę o szczupłej sylwetce,długich blond kręconych włosach, lekko fioletowych ustach od mrozu skierował wzrok młodzieniec, który akurat szedł w przeciwną stronę. Chłopak był brunetem o pięknych brązowych oczach, wysokim wzroście. Ich spojrzenia zetknęły się, lecz minęli się, przeszli bez jakiegokolwiek znaku zainteresowania, ale oboje czuli, że niedługo znów będzie dane im się zobaczyć.
  Gdy dziewczyna wracała do domu tą samą drogą, którą szła wcześniej zobaczyła na ziemi kartkę, na której było napisane niestarannym pismem (widać było, że komuś zależało na czasie) - ,,Spotkajmy się jutro, tutaj o 19.'' Rosalie od razu domyśliła się, że tą wiadomość musiał zostawić chłopak, którego minęła. Ucieszyła się, bowiem ona też chyba wpadła mu w oko. Pobiegła do domu. Chciała, by jak najszybciej był już jutrzejszy dzień. Wzięła kąpiel, położyła się w łóżku i usnęła. Pragnęła go znów zobaczyć. Tęsknota była silniejsza od niej, a przecież nawet nie zamienili słowa. Oczy zrobiły wszystko za usta.
   Słońce przeszyło firanki, promienie słońca weszły do pokoju - był już ranek. Gdy się obudziła, czuła się jakoś inaczej niż zwykle. Jej ciało stało się lżejsze, a myśli kręciły się wokół jednej osoby - tajemniczego chłopaka. Chciała być już teraz przy nim. Znów go zobaczyć. Przed oczami miała ciągle obraz jego oczu. Szybko zjadła śniadanie, następnie włączyła telewizor, by zobaczyć, czy jest coś ciekawego w telewizji. Przełączała z kanału na kanał, lecz nie znalazła nic, co zwróciłoby jej uwagę. Resztę dnia zajęły jej zwykłe codzienne, bezsensowne czynności dla zabicia czasu. 
   Wyjrzała przez okno. Robiło się już ciemno, a czas biegł coraz szybciej. Tak bardzo się zamyśliła, że nim się spostrzegła, na zegarze ukazała się godzina 19. Wybiegła szybko z domu, by zdążyć. Dobiegła w ustalone wcześniej miejsce, lecz nikogo nie było... Jej twarz posmutniała. Spojrzała na murek po stronie jej lewej ręki. Oparła się o niego, spuściła głowę w dół, zasłoniła twarz włosami i zaczęła płakać. Bała się, że już go więcej nie zobaczy. Nagle ku jej zdziwieniu, ujrzała parę męskich butów przed swoimi oczyma idących w jej stronę. Był to on. Podniosła wzrok. Dotknął jej dłoni, uśmiechnął się, spojrzał głęboko w oczy i powiedział : - Nie martw się, jestem tu. Już zawsze będę.
    

                                                                                       ...

                                       
      

 _____________________________________________________________________________
                                 
                                http://www.youtube.com/watch?v=450p7goxZqg



sobota, 8 lutego 2014

Miłe zaskoczenie.

Odkąd przestałam pisać, myślałam, że nikt tu nie wejdzie. A tymczasem po miesiącu przerwy od pisania: wchodzę i widzę, że w ostatnim miesiącu było aż 56 odwiedzin... Miło z Waszej strony i to bardzo! :) Dziś odwiedziło mój blog niewiele osób, bo tylko 3. Ale mimo tego, że nic nie wstawiam jednak ktoś jest. Dziękuję, że jesteście! I to nie tylko ludzie z Polski :)