sobota, 29 marca 2014

Rosalie

  Był sobotni wieczór. Rosalie wybrała się na spacer. Wieczór był dość chłodny. Na 15-letnią dziewczynę o szczupłej sylwetce,długich blond kręconych włosach, lekko fioletowych ustach od mrozu skierował wzrok młodzieniec, który akurat szedł w przeciwną stronę. Chłopak był brunetem o pięknych brązowych oczach, wysokim wzroście. Ich spojrzenia zetknęły się, lecz minęli się, przeszli bez jakiegokolwiek znaku zainteresowania, ale oboje czuli, że niedługo znów będzie dane im się zobaczyć.
  Gdy dziewczyna wracała do domu tą samą drogą, którą szła wcześniej zobaczyła na ziemi kartkę, na której było napisane niestarannym pismem (widać było, że komuś zależało na czasie) - ,,Spotkajmy się jutro, tutaj o 19.'' Rosalie od razu domyśliła się, że tą wiadomość musiał zostawić chłopak, którego minęła. Ucieszyła się, bowiem ona też chyba wpadła mu w oko. Pobiegła do domu. Chciała, by jak najszybciej był już jutrzejszy dzień. Wzięła kąpiel, położyła się w łóżku i usnęła. Pragnęła go znów zobaczyć. Tęsknota była silniejsza od niej, a przecież nawet nie zamienili słowa. Oczy zrobiły wszystko za usta.
   Słońce przeszyło firanki, promienie słońca weszły do pokoju - był już ranek. Gdy się obudziła, czuła się jakoś inaczej niż zwykle. Jej ciało stało się lżejsze, a myśli kręciły się wokół jednej osoby - tajemniczego chłopaka. Chciała być już teraz przy nim. Znów go zobaczyć. Przed oczami miała ciągle obraz jego oczu. Szybko zjadła śniadanie, następnie włączyła telewizor, by zobaczyć, czy jest coś ciekawego w telewizji. Przełączała z kanału na kanał, lecz nie znalazła nic, co zwróciłoby jej uwagę. Resztę dnia zajęły jej zwykłe codzienne, bezsensowne czynności dla zabicia czasu. 
   Wyjrzała przez okno. Robiło się już ciemno, a czas biegł coraz szybciej. Tak bardzo się zamyśliła, że nim się spostrzegła, na zegarze ukazała się godzina 19. Wybiegła szybko z domu, by zdążyć. Dobiegła w ustalone wcześniej miejsce, lecz nikogo nie było... Jej twarz posmutniała. Spojrzała na murek po stronie jej lewej ręki. Oparła się o niego, spuściła głowę w dół, zasłoniła twarz włosami i zaczęła płakać. Bała się, że już go więcej nie zobaczy. Nagle ku jej zdziwieniu, ujrzała parę męskich butów przed swoimi oczyma idących w jej stronę. Był to on. Podniosła wzrok. Dotknął jej dłoni, uśmiechnął się, spojrzał głęboko w oczy i powiedział : - Nie martw się, jestem tu. Już zawsze będę.
    

                                                                                       ...

                                       
      

 _____________________________________________________________________________
                                 
                                http://www.youtube.com/watch?v=450p7goxZqg