Jako przyjaciele powinniśmy wspierać naszych przyjaciół, pomagać, martwić się, doradzać. Tymczasem obrywa nam się za nadopiekuńczość i słyszymy w zamian " nie powinno Cię to interesować ". Mówią, że nie mają humoru, więc pytamy zmartwieni - dlaczego? Oczywiście nie chcą nic powiedzieć, a potem znikają i nie odpisują. Mówią, że nie mają ochoty z nikim rozmawiać. I martw się człowieku, czy nic sobie nie zrobi, czy jeszcze żyje, co się z nim dzieje... To rozwala od środka. Mówią, że nie chcą być dla nas niemili, więc lepiej żebyśmy nie pisali do nich, aż sami się nie odezwą. Jako przyjaciele przystajemy na taki układ. Ale co potem? Czy on się do nas odezwie? Czy będzie o nas pamiętał? Czy sobie poradzi z tym problemem? Czy jest pewny, tego co robi? Czy nie potrzebuje pomocy? Czy coś mu się nie stało? Tysiąc pytań przychodzi do głowy. Nadopiekuńczość ponoć nie jest mile widziana. Ja sądzę, że jeśli ktoś się martwi, boi o przyjaciela - powinien on to docenić i robić to samo.
,,Martwię się o Ciebie... Nie rób nic głupiego. Proszę, odezwij się do mnie jak już poukładasz swoje sprawy. Przepraszam, że jestem nadopiekuńcza... po prostu boję się o Ciebie. Wiedz, że zawsze możesz na mnie liczyć. Możesz zawsze mi wszystko powiedzieć. Nie mów mi, że za bardzo się martwię, bo taka moja rola. Nie rań mnie słowami -nie powinno Cię to interesować - . Zależy mi na Tobie jak na nikim innym... Nie mogę patrzeć na to, jak cierpisz. Bardziej boli, gdy nie chcesz powiedzieć dlaczego cierpisz. "
______________________________________________________________________________
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz